Czy czasem wolno narzekać?

Sytuacja z mojego podwórka. Moi znajomi i rodzina wiedzą, czym zajmuję się zawodowo i są przyzwyczajeni do tego, że często nie wychodzę z roli coacha czy mentora. Moja mądra, nastoletnia córeczka, podczas dzisiejszego wieczornego spaceru do supermarketu powiedziała: „Wiesz mamo…nie lubię jesieni, i zimna, i ubierać się ciepło, i krótkich dni… Ja na to: „Kochanie jeśli czegoś nie możemy zmienić musimy to zaakceptować – circle of life”. Na co córka odpowiada: „Mamo!! Musisz zawsze widzieć pozytywne rozwiązania? Musisz zawsze mówić o pozytywach? Czy czasem nie wolno nam ponarzekać? Czy jest w tym coś złego? Ja: „Czyli chciałabyś, abym ci powiedziała jak ja to widzę, co ja – personalnie o tym myślę? Córka: „TAK!!!, po prostu, nawet gdyby miało to być negatywne”. Olśniło mnie….zbyt często chcę ulepszać świat, pomagać (intencja jest dobra)- choć wcale nie pomagam, mówiąc za każdym razem o pozytywach, akceptacji czy tolerancji. Czasem bliskie mi osoby, które coś do mnie mówią chcą poczuć, że nie są, z takim odczuwaniem, same. Powiedziałam po chwili namysłu: „Wiesz co, ja też nie znoszę jesieni, przygnębia mnie brak soczystej zieleni i liści na drzewach. Zawsze staram się nie zauważać tej pory roku, ignorować ją, czekając na zimę, choć takich pięknych, białych i mroźnych, które lubię, już nie ma. I czekam na wiosnę, bo ona zapowiada moje ukochane lato, moment, w którym wszystko cieszy i ładuje baterie”. Moje dziecko obdarzyło mnie, po tej wypowiedzi, szczerym, szerokim uśmiechem. Przez chwilę jeszcze sobie ponarzekałyśmy, podsumowałyśmy i przeszłyśmy (lżejsze duchowo) do innych tematów. Jestem wdzięczna mojej córce za szczere zwrócenie mi, na ten ważny aspekt, uwagi. Uświadomiłam sobie, że zbyt często ukrywam się pod zbroją, udając iron woman, gdy tymczasem jestem zwykłą osobą, która też się smuci, wpada w doły i zwątpienie i która też czasem potrzebuje do kogoś ponarzekać. Ważny jest zrównoważony balans. A jest z tym u Ciebie?